گمان میکردم جمله آخر اصل 176 قانون اساسی واضحتر از آن است که نیاز به توضیح داشته باشد؛ ولی ظاهراً چنین نیست یا نمیصرفد که چنین باشد:
۱- در بند پایانی این اصل مقرر شده است: «مصوبات شورای عالی امنیت ملی پس از تأیید مقام رهبری قابل اجرا است».
فارغ از اینکه انتساب مخالفت نهایی با تفاهمنامه به رهبری (نه مخالفت اولیه و «علیالاصول»)، انتساب درستی به شمار میرود یا نه، منطقاً زمانی پرسش از اینکه چرا بر خلاف نظر رهبری نظر دادید، جای طرح داشت که در پایان اصل 176 چنین آمده بود نظر مقام رهبری پس از تصویب در شورای عالی امنیت ملی قابل اجراست؛ نه برعکس، آنطور که اکنون در اصل مذکور مقرر شده است.
۲- اصولاً زمانی به کسی حق رأی دادن میدهند که او را صاحب صلاحیت اتخاذ موضع بر اساس نظر خودش بدانند.
به آن حالتی که شما از نظر شخص دیگری پیروی میکنید خیلی چیزها میگویند مثلاً اطاعت، تبعیت، فرمانبرداری، تقلید؛ اما هر چه بگویند، رأی دادن نمیگویند.
پینوشت ۱: امیدوارم خواننده این متن باهوشتر از آن باشد که رأی دادن نماینده شخصیت حقوقی در هیأت مدیره شرکتها بر اساس صلاحدید شخصیت حقوقی متبوع را به عنوان مثال نقض مطرح کند.
پینوشت ۲: آنچه از خود موضوع نزاع و اختلاف اخیر ناامیدکنندهتر و ملالآورتر است آن است که سطح بحث چنین نازل است که باید درباره اینکه رأی دادن چیست هم توضیح داد.
🔸 محمود پوررضائی فشخامی
🔹 دانشجوی دکتری حقوق عمومی دانشگاه علامه طباطبائی